Kącik Doroty Cieplickiej

      Kocham życie w jego świetlistych porankach i w złocistoczerwonych kolorach zmierzchu dnia. Kocham życie w pięknie kobiety, poprzez którą rodzi się nowe życie w szlachetności ! jej duszy, w  jej odmienności, zagadkowości i powabie. Kocham życie z powodu uniesień i zachwytów nad frazami muzycznymi, nad urokiem kwiatów, nad pięknem krajobrazu. Kocham życie pomimo bólu samotności i niekoniecznie ciekawej perspektywy jutra. Trzymam się krawędzi życia, mimo że czasem umiera  niedostatkiem i emocjonalnymi dolegliwościami. Kocham je, bo to jest moje życie, w którym znajduję oazy ciszy, bogatej w refleksje niebanalne i krzepiące. Kocham  je, bo mam nadzieję przeżyć jeszcze wiele chwil wartych zobaczenia, doświadczenia. Dostrzegam uroki życia w prezentach słownych, w niesieniu pomocy drugiej osobie. Widzę jego uroki także w długo pielęgnowanych przyjaźniach, w zwykłej życzliwości i w dojrzale pielęgnowanej miłości. Z ochotą zanurzam się w życiu i przyjmuję szlachetne dary losu. Podziwiam życie, gdy silna wyobraźnia przywołuje do życia wydarzenia. Zauważyłam wielkość i doniosłość dziecięcego przeżycia, jego uśmiech, tęsknotę, lęk, zachwyt i uroki wieku. Znam takich, którzy kochają życie nawet, gdy dławiąca pętla bólu zaciska się na ich szyi.

      Kocham Cię życie za piękno subtelnych odniesień, gdy jeden drugiemu na tak wiele sposobów wnosi światło i iskierkę ciepła w jego szarą i monotonną codzienność, z zapewnieniem: „JESTEM Z TOBĄ”. Dane mi było widzieć wielkość człowieka i jego urok osobisty, schowany pod maską niepełnosprawności. Dziękuję życiu za jego emocjonalne „gałązki”, gdy ich potrzebowałam, za wyrozumiałość ludzi, gdy popełniam błędy. Jestem wdzięczna życiu za lekcję pokory, za ciągłe dawanie mi szans na stawanie się lepszą, szlachetniejszą, bardziej dobrą. Kocham życie w jego pragnieniach, w kolorach, w chwilach małych i dużych radości, w labiryntach, w wartościach, przemianach i w cichym - pokornym przeżywaniu cierpienia.

      Uświadamiam sobie walory, zmarnowane okazje, gdy meta staje się bliższa. Staram się nie przegapić darów i uśmiechów losu,  nie zmarnować okazji do wzniosłych przeżyć. Jestem otwarta na drugiego człowieka, na  jego wrażliwość, na  jego osobiste piękno. Smakuję życie na różne sposoby i odkrywam niesamowite bogactwo smaków. Doświadczam piękna życia w jego  darach: w różnych potrawach, w urokliwych miejscach, w muzycznej pieszczocie, w przeżywaniu bólu i w krzyżu cierpienia, który dźwigam w ziemskim pielgrzymowaniu. Kocham życie, które otwiera drzwi czułości, ofiarności i namiętności. Podziwiam i ten obszar życia, na którym rodzi się zrazu niewidzialna, subtelna, a później wyrazistsza, ufniejsza, odważniejsza i ofiarna miłość. Zachwyca mnie umiejętność godnego wchodzenia w jesień życia. Podziwiam wszystkie oblicza i formy życia, podziwiam dzieła naszego Stwórcy.

Dorota Cieplińska