Dzień dobry stworzeniom, które pozostają samotne,
których miłość nie jest odwzajemniona, chociaż żyją w tym samym domu i zasypiają
jak wcześniej na tym samym łóżku.
Czy samotność wewnętrzna, brak dialogu, tworzy barierę chłodu, która
gnębi cię depresyjnym milczeniem? Przerwana została fascynacja, została
zachwiana równowaga? Co trzeba zrobić, aby został przerwany ten chłód?
Wielu myśli, że trzeba się mieć ciągle na baczności i wmawiają im, aby na
nowo ułożyli sobie życie. Ale nie jest to recepta na zmianę czegokolwiek.
Przede wszystkim winieneś odkrywać w sobie racje do tego, aby kochać i
żyć. W przeciwnym razie inni tylko cię zawiodą i staniesz się jak zagłodzona
pszczoła, której żaden kwiat już nie zadowoli, dostrzeżesz w końcu, że
posiałeś swoją miłość i swoje życie na ziemi skalistej i na drogach
deptanych przez wszystkich.
Prawdziwe szczęście znajduje się
tylko w tobie. Nie szukaj u innych oparcia, aby naprawdę żyć i to żyć na
zawsze. Jeśli jesteś pusty, nikt nie może cię wypełnić; możesz wypełnić
siebie samego wtedy, gdy ty i tylko ty będziesz umiał wejść w siebie samego.
Wtedy dostrzeżesz, co to znaczy żyć.
Tłum.
Ks. Andrzej Bakalarz
Tytuł
Oryginału: Buon giorno alle creature che non sono piu amate
Ostatnia modyfikacja:
kwiecień 2006,
www.kodeki.org/?17iuk4bgjfekeio0018d5
[kliknij na link aby do mnie napisac]
Najlepiej oglądać używając
wersji 5.5 lub nowszej i rozdzielczości
Copyright:
„Limanowa
- wirtualny lokalny serwer Internetu dla Niepełnosprawnych”
2001-2006.
